راه و رسم والدی
اینجا احتمالا مورد علاقهترین پروژهی شخصی منه. جاییـه که خودم دوست دارم درش بنویسم و نوشتههام درش باشه. فضای وبلاگ از ۲۰۱۶ بسیار تغییر کرده و اتفاقات مختلفی افتاده. نوشتهی آدمها بیدلیل پاک شده. وبلاگها کلا بسته شدن یا سرویسدهندهها غیب شدن. آخرینش بیان بود. برای همین تصمیم گرفتم بنویسم از اینکه والدی چه چیزی رو دنبال میکنه و به چه چیزی وفاداره.
تعهد
۱. والدی هیچوقت خاموش نمیشه. جایی هم نمیره. والدی ساخته شده تا جاودانه باشه. چیزی که همیشه دنبالش میکردم. نوشتههام بمونه حتی اگر مُردم.
۲. مهمترین چیز نوشتهست. و والدی فقط مهمترین چیز رو نشون میده. تبلیغ در اینجا جایی نداره و ونخواهد داشت. وبلاگ هرکس فضای امن اون آدمه. و والدی در فضای امن آدمها دخالتی نمیکنه.
۳. در والدی آدمها میتونن راجع به هر چیزی بنویسن. سرورهای والدی در کشورهایی نیست که آزادی بیان درشون جایی نداره. و نوشتههای هر وبلاگ مخصوص همون وبلاگاند. والدی مسئول فضای آدمها نیست. و چیزی رو حذف نمیکنه.
۴. نویسندهها در والدی لازم نیست نوشتههاشون رو برای الگوریتمها بهینه کنن، یا طوری بنویسن که دوست داشته بشن. والدی به نویسندهها فشاری نمیآره. هر نوشته قبل از هر گونه داوری به حداقل صد نفر نشون داده میشه. خوانندهها هم با فید بینهایت طرف نیستند. والدی فقط چیزهای مهم رو نشون میده. بعد میره.
۵. من والدی رو برای هیچ هدف مالیای نساختم. برنامه ندارم که ازش کسبدرآمد کنم و نمیخوام وقتی بزرگ شد به کسی بفروشم یا سرمایهگذاری بگیرم. والدی یک پلتفرم مستقله. و همیشه مستقل میمونه.
والدی قرار نیست جایی بره.
اینجا با این ایده ساخته شده که فضای امن آدمها باشه. فضای امنی که از بین نمیره. از لحظهی شروع ساخت والدی این ایدهی مرکزیش بوده. به همین خاطر همهی کدهای والدی رو در گیتهاب منتشر کردم. نحوهی کار سیستم رو نوشتم و دقیقا مشخصه که والدی چطور داره اجرا میشه و کجا. در طراحی ظاهر بصری چه چیزهایی مهمه و نقشهی راه چیه. و چه چیزهایی هیچوقت بهش اضافه نمیشن. والدی به سیستم خاصی وابستگی نداره و میتونه هرجایی حتی در یک سرور مجازی کوچک هم اجرا بشه و باقی بمونه. از والدی روزانه بکاپ گرفته میشه و در جای امن ذخیره میشه. گاهی از بکاپها هم بکاپ میگیرم. برای اطمینان.
چی میشه اگه من بمیرم؟
من به مرگ فکر میکنم. و به همین خاطر باید براش برنامه داشت. والدی قرار نیست با من بمیره. من ساختمش تا باقی بمونه. ۱۰ سال، ۲۰ سال، ۵۰ سال یا بیشتر. برنامهی من اینه که دسترسی به زیرساخت و مخزن کد رو به چند برنامهنویس مورد اعتمادم بدم. و اونها هم این رو به چند برنامهنویس مورد اعتمادشون بدن. در صورتی که من بمیرم، آدمهایی هستند که به کل سیستم والدی دسترسی دارند و باعث میشن والدی ادامه بده و زنده بمونه.
والدی جاییـه که همیشه دوست داشتم درش بنویسم. شاید اونقدر بزرگ و عجیب نباشه. اما به نظرم یک کار رو داره خوب انجام میده. فضای امن برای نوشتن و خوانده شدن. دیزالو بالاخره به خونهش رسید. اگر شما هم از نوشتن در جاهایی که برای نوشتن ساخته نشدن، یا جاهایی که موقتیاند خسته شدید، به خونه خوش اومدید.